اسکلرودرما سیستمیک و مری
اسکلرودرما سیستمیک یک بیماری کلی بافت همبند با علت ناشناخته است که با آسیب عروقی ، التهاب و فیبروز پوست و اندام های داخلی مشخص می شود و معمولاً با آنتی بادی های ضد هسته ای (ANA) خاص برای این بیماری همراه است. در بعضی از بیماران ضایعات ممکن است محدود به پوست باشد ، اما در بیشتر موارد به تدریج دستگاه گوارش ، قلب ، ریه ها ، کلیه ها و ماهیچه ها تحت تأثیر قرار می گیرند.
تخمین زده می شود که حدود 90٪ بیماران مبتلا به اسکلرودرما به عفونت دستگاه گوارش مبتلا هستند.
اگرچه هر بخشی از دستگاه گوارش (معده ، روده کوچک ، روده بزرگ) ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد ، مری ارگان دستگاه گوارش است که در حدود 50-90٪ از اسکلرودرما متاثر است.
علائم بیماری چیست؟
عفونت مری معمولاً در مرحله پیشرفته بیماری رخ می دهد و با افزایش عوارض در بیماران همراه است. دیسفاژی و علائم بیماری ریفلاکس معده به دستگاه گوارش (GERD) علائم اصلی بیماری اسکلرودرما اسکلرودرما است. دیسفاژی معمولاً به عنوان انسداد غذای جامد پس از بلع طبیعی توصیف می شود. این احساس گاهی پس از مصرف مایعات برطرف می شود. GERD ، یعنی ریفلاکس محتویات معده به مری ، به عنوان یک احساس سوزش در پشت ظاهر می شود و می تواند با وجود کاهش ، معمولاً اسیدی ترکیب شود.
علائم عود پس از غذا و با استراحت در خواب بدتر می شود. از عوارض شایع GERD می توان مری ، تنگی دستگاه گوارش ، ایجاد یک بیماری پیش سرطانی معروف به مری بارت (تغییر-تحول دیواره داخلی مری با معده) و سرطان مری است. علاوه بر این ، برخی از بیماران در تلاش خود برای جلوگیری از علائم GOP ، پیشگیری از غذا را کاهش داده و در نتیجه کاهش وزن کاهش می یابد.
تشخیص مری
برای تشخیص عفونت مری در بیماران مبتلا به اسکلرودرمی سیستمیک ، آندوسکوپی در تمرین بالینی برای تشخیص آسیب مخاطی و آزمایشات عملکردی مانند مانومتری برای مطالعه تحرک مری استفاده می شود. اخیراً با کمک تکنیک های جدیدی مانند مانومتری با وضوح بالا امکان ثبت اختلالات تحرک مری در مراحل اولیه بیماری وجود دارد.
درمان های غذایی چیست؟
در بیماران مبتلا به اسکلرودرما و عفونت علائم مری ، گزینه های درمانی محدود است. علاوه بر داروهای اسکلرودرما و اقدامات کلی برای تغییر رفتار بیماران در کاهش علائم عود (مانند جلوگیری از غذاهای چرب ، شکلات ، سیگار کشیدن ، جلوگیری از مصرف مواد غذایی و استراحت فوری در بستر ، بالا بردن سر در طول خواب) ، بیماران معمولاً برای معالجه علائم GERD ، عمدتاً با مهارکننده های پمپ پروتون (AAP) ، درمان علامتی انجام می دهند. AAP ها اسیدیته معده را کاهش داده و یافته های آندوسکوپی GERD را بهبود می بخشد.
بیشتر بیماران روزانه با یک دوز یکبار از AAP مطابقت و بهبود می یابند. داروهای پیشگیری کننده مختلفی مانند متوکلوپرامید و سیزاپرید نیز استفاده شده است که نتایج متناقضی دارند. استفاده از این داروها عمدتاً به دلیل عوارض جانبی جدی که در استفاده از آنها مشاهده شده محدود شده است. امروزه دوبریدون (آنتاگونیست محیطی دوپامین) دارویی است که معمولاً به بیماران مبتلا به اسکلرودرما و عفونت مری تجویز می شود ، اما هیچ مطالعه مستندی در مورد اثربخشی آن وجود ندارد.
اسکلرودرما سیستمیک و مری
اسکلرودرما سیستمیک یک بیماری کلی بافت همبند با علت ناشناخته است که با آسیب عروقی ، التهاب و فیبروز پوست و اندام های داخلی مشخص می شود و معمولاً با آنتی بادی های ضد هسته ای (ANA) خاص برای این بیماری همراه است. در بعضی از بیماران ضایعات ممکن است محدود به پوست باشد ، اما در بیشتر موارد به تدریج دستگاه گوارش ، قلب ، ریه ها ، کلیه ها و ماهیچه ها تحت تأثیر قرار می گیرند.
تخمین زده می شود که حدود 90٪ بیماران مبتلا به اسکلرودرما به عفونت دستگاه گوارش مبتلا هستند.
اگرچه هر بخشی از دستگاه گوارش (معده ، روده کوچک ، روده بزرگ) ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد ، مری ارگان دستگاه گوارش است که در حدود 50-90٪ از اسکلرودرما متاثر است.
علائم بیماری چیست؟
عفونت مری معمولاً در مرحله پیشرفته بیماری رخ می دهد و با افزایش عوارض در بیماران همراه است. دیسفاژی و علائم بیماری ریفلاکس معده به دستگاه گوارش (GERD) علائم اصلی بیماری اسکلرودرما اسکلرودرما است. دیسفاژی معمولاً به عنوان انسداد غذای جامد پس از بلع طبیعی توصیف می شود. این احساس گاهی پس از مصرف مایعات برطرف می شود. GERD ، یعنی ریفلاکس محتویات معده به مری ، به عنوان یک احساس سوزش در پشت ظاهر می شود و می تواند با وجود کاهش ، معمولاً اسیدی ترکیب شود.
علائم عود پس از غذا و با استراحت در خواب بدتر می شود. از عوارض شایع GERD می توان مری ، تنگی دستگاه گوارش ، ایجاد یک بیماری پیش سرطانی معروف به مری بارت (تغییر-تحول دیواره داخلی مری با معده) و سرطان مری است. علاوه بر این ، برخی از بیماران در تلاش خود برای جلوگیری از علائم GOP ، پیشگیری از غذا را کاهش داده و در نتیجه کاهش وزن کاهش می یابد.
تشخیص مری
برای تشخیص عفونت مری در بیماران مبتلا به اسکلرودرمی سیستمیک ، آندوسکوپی در تمرین بالینی برای تشخیص آسیب مخاطی و آزمایشات عملکردی مانند مانومتری برای مطالعه تحرک مری استفاده می شود. اخیراً با کمک تکنیک های جدیدی مانند مانومتری با وضوح بالا امکان ثبت اختلالات تحرک مری در مراحل اولیه بیماری وجود دارد.
درمان های غذایی چیست؟
در بیماران مبتلا به اسکلرودرما و عفونت علائم مری ، گزینه های درمانی محدود است. علاوه بر داروهای اسکلرودرما و اقدامات کلی برای تغییر رفتار بیماران در کاهش علائم عود (مانند جلوگیری از غذاهای چرب ، شکلات ، سیگار کشیدن ، جلوگیری از مصرف مواد غذایی و استراحت فوری در بستر ، بالا بردن سر در طول خواب) ، بیماران معمولاً برای معالجه علائم GERD ، عمدتاً با مهارکننده های پمپ پروتون (AAP) ، درمان علامتی انجام می دهند. AAP ها اسیدیته معده را کاهش داده و یافته های آندوسکوپی GERD را بهبود می بخشد.
بیشتر بیماران روزانه با یک دوز یکبار از AAP مطابقت و بهبود می یابند. داروهای پیشگیری کننده مختلفی مانند متوکلوپرامید و سیزاپرید نیز استفاده شده است که نتایج متناقضی دارند. استفاده از این داروها عمدتاً به دلیل عوارض جانبی جدی که در استفاده از آنها مشاهده شده محدود شده است. امروزه دوبریدون (آنتاگونیست محیطی دوپامین) دارویی است که معمولاً به بیماران مبتلا به اسکلرودرما و عفونت مری تجویز می شود ، اما هیچ مطالعه مستندی در مورد اثربخشی آن وجود ندارد.
عکس انجام شب با همسر